Hoe de bromance tussen FIFA-voorzitter Infantino en Trump Israël goed uitkomt

19 februari 2026: tijdens de eerste bijeenkomst van Trumps Vredesraad in Washington komen de aangesloten leden en waarnemers bijeen om een kader te ontwikkelen voor een stappenplan naar vrede voor Gaza.

FIFA-voorzitter Gianni Infantino is ook van de partij om het partnerschap van de FIFA met de Vredesraad aan te kondigen. ‘We moeten niet alleen huizen, scholen, ziekenhuizen en wegen heropbouwen, we moeten ook inzetten op mensen, emotie, hoop en vertrouwen. En dat is exact wat voetbal – mìjn sport – betekent’, oreert Infantino.

Wat volgt is een promofilmpje over de stabiliserende kracht van voetbal in Gaza. De beelden spreken volgens Infantino “louder than words”. Dat doen ze ook: de stereotiepe scènes van de “geredde” Palestijnse voetballertjes temidden van het kapotgeschoten Gaza tonen glashelder de wereldvreemdheid van dit opzet.

Klacht tegen Infantino

De FIFA draait om sport, niet om politiek, luidt de aangroeiende kritiek. Niet alleen de positie van de FIFA, maar zeker ook de bromance, of politieke alliantie, tussen Infantino en Donald Trump wordt almaar meer op de korrel genomen.

Met name de Noorse voetbalbond heeft het helemaal gehad met de FIFA-voorzitter. Die schendt volgens de bond alle regels van de politieke neutraliteit in de sport. De Noren sluiten zich daarom aan bij de klacht tegen Infantino van de internationale mensenrechtenorganisatie FairSquare. Die ngo legde in december, na het debacle van de FIFA-vredesprijs voor Trump, al een klacht neer bij de ethische commissie van de FIFA.

‘Ook binnen de FIFA zelf is er kritiek’, zegt Jeroen Scheerder. ‘Binnenshuis wordt gezegd dat Infantino nog veel erger is dan zijn voorganger Sepp Blatter. En die kon allerminst beschouwd worden als een voorbeeld. Feit is dat onder Infantino een enorme personencultus heerst. Infantino zet als voorzitter zijn eigen belangen en positie voorop, net als Donald Trump.’

Boycot

VN-experten wezen er vorig jaar ook op dat ‘private internationale organisaties, zoals de FIFA en de Europese voetbalbond UEFA, gebonden zijn aan de internationale mensenrechtenwetgeving, zoals vastgelegd in de VN-richtlijnen voor Ondernemingen en Mensenrechten.’

‘Tegenover een genocide mogen staten en sportorganisaties niet neutraal blijven. Sport moet ook de perceptie weerleggen dat het “business as usual is”. Het mag geen platform zijn dat gebruikt wordt om onrecht te normaliseren.’ In september 2025 riepen VN-experten, waaronder Francesca Albenese, zowel de FIFA als de Europese voetbalbond UEFA op om Israël als landenteam te schorsen van deelname aan internationale voetbalwedstrijden.

Bij de Palestijnse voetbalbond (PFA) is er de officiële kritiek dat ze totaal niet betrokken werden bij de heropbouwplannen in Gaza. Net als eerdere klachten van de PFA valt die kritiek in dovemansoren bij de FIFA. In het verleden klopte de PFA meermaals bij de FIFA aan om aan te klagen dat de Israëlische voetbalbond IFA wedstrijden toestaat in Israëlische nederzettingen op Palestijnse gebied in de Westelijke Jordaanoever. Daarmee overtreedt de IFA de FIFA-regels die leden verbieden om, zonder toestemming, wedstrijden te organiseren op het grondgebied van een andere FIFA-lidstaat.

Jeroen Scheerder wijst erop dat FIFA-leden de FIFA perfect op het matje kunnen roepen. Zo liet Spanje weten dat het dit WK zou boycotten als Israël zich had weten te kwalificeren. ‘Maar Israël heeft de kwalificatie voor het WK in oktober niet gehaald. We weten dus niet wat er echt gebeurd zou zijn, mocht Israël zich toch hebben weten te plaatsen. Zou Spanje de boycot echt hebben doorgezet?’

‘Op voordracht van die bonden, en samen met de UEFA, werden op voetbalvelden Oekraiense vlaggen gehesen als statement tegen Rusland en Wit-Rusland. Dat zie je vandaag niet.’

Volgens Scheerder neemt de UEFA toch een andere, iets kritischere houding aan dan de FIFA. ‘Na de oproep van de Verenigde Naties voor een sportban van Israël, overwoog de UEFA om een standpunt in te nemen. Voorlopig blijft dat dode letter, maar het heeft wel degelijk op de agenda gestaan om Israël effectief uit te sluiten. Ook hier zou het duidelijker zijn geweest, mocht Israël zich toch hebben weten te kwalificeren voor het WK.’

Het komt de UEFA, met andere woorden, goed uit. De moeilijke stemming over een schorsing van Israël kon worden uitgesteld, al legde de UEFA ook de oproepen van wereldwijde supporters en juridische experten naast zich neer.

Scheerder wijst er bovendien op dat Maccabi Tel Aviv FC tot het najaar in de UEFA Europa League speelt. ‘Dat is, laat ons zeggen, de tweede klasse van het Europese voetbal, maar toch nog prestigieus genoeg.’

De makke houding tegenover Israël vandaag staat in schril contrast met eerdere boycotcampagnes. In het verleden is de sportsector zelfs pionierend geweest, zegt Scheerder. ‘De sportwereld was een van de eerste om Zuid-Afrika vanaf 1964 te boycotten. Op initiatief van de FIFA en het Internationaal Olympisch Comité was Zuid-Afrika drie decennia niet welkom in de internationale sport.’

‘Veel recenter namen de nationale voetbalbonden een helder standpunt in tegen de Russische invasie in Oekraïne van 24 februari 2022. Op voordracht van die bonden, en samen met de UEFA, werden op voetbalvelden Oekraïense vlaggen gehesen als statement tegen Rusland en Wit-Rusland. Dat zie je vandaag niet.’

Compromis à la belge

België zal nooit Noorwegen worden, zegt Scheerder. Maar de Royal Belgian Football Association hanteert een eigen manier om zich uit te drukken, en heeft die altijd gehad. ‘Na de Russische invasie in Afghanistan in 1979 riepen de VS een jaar later op om de Olympische Zomerspelen in Moskou te boycotten. Die boycot werd massaal gevolgd. De VS en vijftig andere landen stuurden geen atleten naar de Spelen. En België? Ons land ging wel naar Moskou, maar deed dat onder neutrale vlag. Een typisch Belgisch compromis.’

Het tekent volgens Scheerder exact de Belgische houding in de sport: wel deelnemen aan het grote geheel, maar met een vorm van protest. ‘De sportsector volgt daarmee eigenlijk de houding die België ook in de internationale politiek vaak aanneemt. Ons land zoekt de uitersten niet op om de mensenrechten via de sport te verdedigen, maar tegelijk gaan we ook niet gewoon meedoen. We willen wel een signaal geven.’